"Mój Pies", czerwiec 2005 - "Strach ma wielkie zęby"

autor artykułu: Joanna Iracka, specjalistka od zaburzeń zachowania zwierząt

"Lękliwy pies to prawdziwy kłopot dla właściciela. Z lęku może nie tylko uciekać, ale i atakować"

Ogólna lękliwość pojawiająca się u młodego psa najczęściej jest przynajmniej częściowo uwarunkowana genetycznie. Jej symptomy można zauważyć zwykle wcześnie, z pewnością u 3-miesięcznego psiaka. Szczenięta wydają się bardzo ostrożne, nieśmiałe w nowych miejscach i wobec obcych ludzi. Zdarza się, że maluszek po przyjeździe do nowego domu kilka dni nie wyściubia nosa z kryjówki. Niektóre psy boją się wychodzić na spacer, boją się różnych dźwięków, osób, przedmiotów. Po jakimś czasie przyzwyczajają się do znajomego terenu, ale wyprowadzone dalej znów okazują strach. Zwykle podejmując leczenie udaje się osiągnąć znaczną poprawę zachowania zwierzęcia, jednak bardzo lękliwe szczenię nigdy nie stanie się otwartym, zrelaksowanym psem.

Istotne jest to, że nawet psy o niższym poziomie lęku, jeśli nie podejmiemy działań przeciw agresywnym zachowaniom, będą z czasem stawały się coraz bardziej agresywne. Przykładowo szczekanie ostrzegawcze na dziwnie wyglądających przechodniów (z plecakiem, w kapturze, z parasolką) może przerodzić się nawet w atakowanie, ponieważ każdorazowo jest utrwalane i nagradzane. Nagrodą w tym przypadku jest osiągnięcie przez psa celu, czyli utrzymanie dystansu od potencjalnego zagrożenia. Zwykle przechodzień słysząc szczekanie mija nas, często odsuwając się, odchylając tułów, co pies uzna za ustępstwo; czasem przechodzień będzie patrzył psu w oczy, co pies uzna za próbę konfrontacji. Tak czy inaczej pies uznaje w końcu, że jego nerwowa reakcja jest słuszna i w pełni uzasadniona.

Przeciwdziałanie takim agresywnym reakcjom polega przede wszystkim na nie dopuszczaniu do takich sytuacji, odwracaniu uwagi psa i nagradzaniu za niezauważenie lub pozytywną reakcję na przechodniów.

Podobnie zdarza się w wypadku agresji w stosunku do przychodzących gości - jeśli goście nie mogą poruszać się po domu spokojnie, jeśli pies cały czas szczeka i reaguje agresywnie, często przyczyną jest poczucie zagrożenia ze strony nieznanych osób. Przeciwdziałanie w tej sytuacji jest takie samo jak w przypadku oszczekiwania na ulicy, jednak mamy tu do pomocy także gości - którzy najbardziej nam pomogą po prostu ignorując psa i jego złe zachowanie. Możemy odprowadzić psa do innego pomieszczenia, jednak nie powinniśmy szarpać psa za obrożę, gdyż to jedynie wzmacnia to zachowanie i przekonanie o zagrożeniu.

Psy miewają też fobie - czyli mogą przesadnie reagować (dyszeniem, ślinieniem, drżeniem, próbami ucieczki) na określony bodziec, nawet o niewielkim nasileniu. Fobie mogą być genetyczne (np. strach przed wystrzałem) i nabyte (np. gdy przy psie wybuchła petarda).

Najlepszym sposobem na pozbycie się fobii jest stopniowe oswajanie psa z danym bodźcem, odwrażliwianie. Np. w przypadku fobii dźwiękowej możemy puszczać nagranie lub naśladować dany dźwięk o mniejszym, "bezpiecznym" natężeniu, stopniowo zwiększając głośność. Należy to robić bardzo stopniowo, dzielić ćwiczenie na krótkie, nie wywołujące stresu sesje, nagradzając psa za brak reakcji i za pozytywne reakcje.

Mocno rozwinięte fobie nie rokują szans na samowyleczenie, wprost przeciwnie, zwierzę boi się coraz bardziej. Dlatego tak istotne są ćwiczenia z psem przeciwdziałające rozwojowi lęków.

Na dobre radzenie sobie z lękami w dorosłym życiu psa ma jego socjalizacja w w wieku 3-4 miesięcy. W tym czasie środowisko ma ogromny wpływ na zachowanie psa - z im większą ilością różnych, dziwnych dźwięków go zapoznamy, tym łatwiej będzie mu później zaakceptować różnorodność sytuacji, jakie spotkają go w życiu.

skrót: kabanta

Przy okazji polecam artykuł Ani Szymaniak: 
"Socjalizacja, czyli jak sprawić, żeby ze słodkiego szczeniaczka nie wyrosła bestia"

Joomla Templates and Joomla Extensions by ZooTemplate.Com